Kijken
(in woord en beeld)

Voor en achter de camera

Soms begint het met een plaatje – een al dan niet gelukte foto – en komt daar een verhaaltje  bij. En soms is er eerst het verhaaltje, en komt de foto achteraf.

 

Zelf vind ik daar altijd wel iets van – anders stond het niet hier. Voor wie daar ook wat over kwijt wil is het pennetje onderaan deze kolom. Kom maar op met kritiek of repliek, ik heb erom gevraagd. 

Reageren?
Klik hier

Tabee, logee!

Juniorduif tussen de jasmijn, 23 mei 202

Fuji X-T2, Fujinon 50-230mm @ 230mm, 1/300, f/6.7, ISO 1600

 

Het begon ruim een jaar geleden, toen een paar duiven een wat slordig gebouwd nest onder de overkapping op het terras betrokken. Er werd aansluitend regelmatig verbleven, maar het leek meer op een vakantiewoning dan op een familiehuis.

Dit voorjaar opnieuw duiven – zelfde plaats, zelfde paar? Dat is ongewis. In elk geval werd nu wat serieuzer werk gemaakt van het verblijf: een beetje opknapwerk, maar vooral zitten, en zelfs beurtelings zitten. Allemaal aanwijzingen dat het menens aan het worden was met het gezinsleven.

Uiteraard wilden we zo min mogelijk storen. Dus alleen stiekeme blikken, afstand houden – het was sowieso coronatijd. Niettemin had het er de schijn van dat de famile Duif ons  bestaan en het onderkomen onder ons terraszeil minzaam had aanvaard. Zelfs poseren voor de camera werd oogluikend toegestaan – stuitte althans niet op actief verzet.


Eind april werd er ostentatief gebroed, maar op een gegeven moment begonnen we ons toch zorgen te maken. We stonden zelfs op het punt te accepteren dat ook dit keer het gastouderschap aan onze neus voorbij zou gaan, omdat we het nest steeds vaker en langer leeg zagen. Tot we op een dag zagen dat er wel degelijk aanloop was. Met onregelmatige tussenpozen verscheen er een duif die op de rand van het nest bleef zitten en onduidelijke handelingen verrichtte. Voeren?


Op 17 mei kon ik met mijn telelens een onooglijk koppie ontwaren dat net boven de rand van het nest uitstak. Moet al zeker een week oud geweest zijn, maar hield zich muisstil en onbeweeglijk. Zoveel mogelijk met rust gelaten. en nog een krappe week later zat er een perfect als duif herkenbaar duifje op de rand van het nest. De volgende dag heb ik hem nog even voor de lens gehad toen hij op een paar decimeter van zijn verblijf op de rail van de overkapping zat. Sindsdien kan het bordje “affitasi” (te huur) weer op het hoopje takjes. Af en toe zien we nog een wat grotere en een wat kleinere duif in de tuin. Moeder en zoon?

Verder in dit blog
Danish DA Dutch NL English EN French FR German DE Italian IT