Kijken
(met en zonder camera)

Voor en over de camera

Gelukkig is dit geen kijk- maar een fotoblog, dus alles waar geen camera aan te pas is gekomen valt af: scheelt al gauw een paar honderd berichten. Verder telt alles: wat gefotografeerd, hoe, waarom, waarmee – het internet is geduldig.

Misschien geldt dat minder voor mijn lezers. Het risico bestaat dat ik me mee laat slepen door mijn enthousiasme, doordram over oninteressante onderwerpen of domweg foto’s laat zien die het aankijken niet waard zijn. Vandaar het pennetje onderaan deze kolom. Geef gerust kritiek, ik heb erom gevraagd. Aan de andere kant: loftuitingen mogen ook.

Reageren?
Klik hier

Macro-ontmoeting

“Macro-ontmoeting”, stack van ca 20 foto’s, 13 juni 2010

Canon 40d, Tamron 90mm 2.8 macro, 1/200s, f/11, ISO 400

 

Tien jaar geleden zou  je in deze foto twee spinnetjes op een rozenblad hebben gezien. Nu zie je meteen dat de ene spin wit is en de ander zwart, en vraag je je af of ze misschien in een discussie over etniciteit verwikkeld zijn.  Terwijl ze net zo goed op het punt zouden kunnen staan om een gezellig babbeltje over hun respectievelijke “Spider-Verses” te beginnen. En misschien is het wel gewoon een kwestie van liefde op het eerste gezicht, en heeft de ene spin de ander mee uit gevraagd toen ik mijn spulletjes eenmaal had opgeruimd. 

 

Die spulletjes had ik speciaal gepakt voor mijn eerste experiment met stacking – fotostapelen in goed Nederlands. Normaal mag je blij zijn als je van vlak bij van één zo’n klein spinnetje òf de kaken, òf de ogen òf een stukje achterlijf scherp op de foto krijgt. En wil je een ontmoeting als deze van voor tot achter min of meer scherp in beeld brengen, dan moet de trukendoos open.

 

Daarom draait het bij fotostapelen. Ik had mijn camera gemonteerd op een statief met een tandrail en een tandwieltje, waarmee je hem telkens een miniem stukje dichter naar je onderwerp toe kan bewegen. Na iedere beweging druk je af, en in elke foto is een ander stukje van je totale beeld helemaal scherp. Wie een superieure spiercoordinatie heeft kan dat ook uit de hand, of je gebruikt de scherpstelling op je lens. 

 

Hoe dan ook, ooit had je dan zo’n twintig negatieven die je over elkaar heen afdrukte, waarbij telkens de scherpe delen werden geselecteerd en de onscherpe stukken weg werden gemaskerd.

Tegenwoordige is daar software voor, en wat toen al gauw een flink aantal uren werk was, is nu in minuten gebeurd.

Verder in dit blog
Dutch NL English EN French FR German DE Italian IT